LOGO_GOSHORT
zaal_Opening_TwanPeeters_Filmzaal-2
publiek lux-nichon glerum
18/04/2014 - Sally Saphi

Te veel talent gemist.

Met een diepe zucht plofte ik op de stoel, ik legde mijn tas tussen mijn voeten en haalde een beetje stuntelig mijn agenda tevoorschijn. Terwijl ik bukte om naar een pen te grabbelen prikte er iets in mijn zij. Ik zag dat het een vers gelamineerde perskaart is voor het GO Short festival in Nijmegen. Ik had een paar uur voordat ik thuis de deur uitstapte nog gebeld voor een last minuut perskaart en ik werd daar uiterst vriendelijk in geholpen.

Toen ik in Nijmegen vroeg waar ik terecht kon voor het ophalen van een perskaart en naar  het paviljoen werd verwezen, kwam iemand mij nog achterna om me de juiste richting op te sturen. Terwijl het paviljoen recht voor me stond liep ik er recht voorbij. Met een onvermoeide natuurlijke vriendelijkheid hielpen ze je tot je was waar je moest zijn.
Terwijl ik wachtte keek ik om mijn heen. Mensen waren op hun gemak, dronken, aten goed gevulde borden en lachten. Groepjes die zich inschreven voor de film quiz, een battle tussen de filmmakers en filmfanaten en af en toe kwam er een verdwaalde voorbijganger langs die getrokken werd door de toegankelijke sfeer.
Verwachtingen en spanning hingen in de lucht. Ik zag mensen diep gebukt hun programma boekje bestuderen, wel overwogen keuzes maken om de rest van de groep te overtuigen naar de keuze te gaan van hun wil. Want keuzes moesten er gemaakt worden en daar zat ik zelf ook wel mee. De hele weg hier naartoe was ik mezelf aan het overtuigen waarom ik naar het ene wilde en dat het niet erg was om het andere te missen. Het was niet makkelijk als je maar een halve dag kon van een vijfdaagse festival. Ik had al twee dagen gemist aan films. Ik keek op mijn mobiel en er was geen tijd meer om er over te peinzen. Ik kreeg mijn perskaart overhandigd en kon naar de kassa. Een hoop was er al uitverkocht, dus ik moest opschieten. Met mijn ticket in de hand liep ik Lux binnen en toen ik de filmzalen passeerde waar ik niet in zal zitten, groeide mijn nieuwsgierigheid.

Ik had mijn pen en mijn agenda lag gereed voor aantekeningen en voordat de lichte dimden dacht ik aan een ding. Zoals vele festivals heeft Go Short één nadeel. Er is te veel talent die ik zal missen.

Ik zal een introductie geven aan mensen die het nog niet kennen en er zeker meer tijd aan moeten besteden dan ik noodgedwongen had moeten doen. Dit jaar was de 6e editie van het GO Short International Short Film Festival. International, omdat er films worden getoond die uit heel Europa komen. Meer dan 300 korte films worden er in vijf dagen getoond met uiteenlopende genres. Van fictie tot animatie, kunstfilms en documentaires. Ze worden onderverdeeld in overkoepelende thema’s waaruit je kan kiezen. Per thema krijg je meerdere korte films te zien die van 10 minuten tot 40 minuten kunnen duren. De duur wordt van te voren aan gegeven bij de beschrijving van de films in het programma boekje zodat je weet hoelang het ongeveer duurt om verder te kunnen naar het volgende thema. Bij sommige films zit de maker of schrijver in de zaal, die na afloop kort wordt geïnterviewd en een mogelijkheid bied aan de gasten om vragen te stellen. In Lux, buiten en op het paviljoen is er een mogelijkheid om wat te eten, drinken, na te kletsen of een wandeling te maken in de stad. Want in de stad was er ook genoeg te zien. Naast het paviljoen en verspreidt door de stad  waren er minibioscopen van het Architectuur Centrum Nijmegen opgezet, workshops en na afloop van de laatste film van die dag kon je terecht bij Merleyn voor een afterparty.  En kom je er echt niet uit met kiezen dan is er altijd wel iemand bereidt je daarin te helpen.

Mij was het uiteindelijk gelukt om een keuze te maken en Ik zat om kwart over acht bij ‘HomeGrown’. Filmmakers uit Nijmegen of omstreken toonden in totaal zes films waaronder 2 premières. Ik was benieuwd wat onze lokale talenten ons te bieden had.

De eerste film (première) en een van mijn favoriet heet ‘Het lot van Tom’. Het was een afstudeerfilm van Iris Meyer. Het gaat over het lot van Tom. Tom die zijn hele leven genegeerd word omdat hij gewoon niet opviel. Van kleins af aan heeft hij pogingen gedaan om op te vallen door ergens heel goed in te zijn, maar het lukte hem niet op echt goed te zijn.  Hij was gewoon en gewoon valt niet op. Daar tegenover komt hij later Noor tegen. Zij was alles behalve gewoon. Zij was eigenlijk het tegenovergestelde van Tom. Noor was altijd het mooiste meisje en viel daardoor juist op. Ze werd juist lastig gevallen door al de jalousie van de meisjes waarmee ze opgroeide. Het resultaat, totaal geen zelfwaarde meer. Uiteindelijk ontmoeten Tom en Noor elkaar.
De film zat goed in elkaar, veel oog voor detail, juiste regie, was luchtig en niet gedwongen en een fictie dat is doorgevoerd in het absurde. De film was geïnspireerd op het verhaal van Charles Bukowski, ‘The most beautiful woman in Town.

De tweede première ‘Krassen’ was van Niek Groven. Hij heeft een Graffitikunstenaar, een vriend, gevolgd en gefilmd. De kunstenaar legt in de documentaire uit waar het voor hem om gaat. Volgens Niek is hij een hele bewuste jongen en moet hij doen wat hij doet. Dat wordt ook goed naar voren gebracht in de film en de anonieme Graffitikunstenaar geeft dat ook steeds aan.  Het gaat erover om je naam te verspreiden.  Zo vaak mogelijk de mooiste en juiste plekken vinden om je naam te schrijven. De drang om gezien te worden en de adrenaline om niet gezien te worden tijdens het proces. Ook al is het volgens hem maar een kunstje en egotripperij omdat hij er zelf blij van wordt. Moet hij het doen. Het moet voor zijn gevoel zijn territorium afbakenen.

Een animatie ‘Little Freak’ van Edwin Schaap. Het in een positie worden gestopt door je ouders en de maatschappij, beoordeeld op uiterlijk en lak aan vertrouwen. Dat zelf inzien, ertegen willen vechten, maar uiteindelijk onderwerpen aan dat oordeel.
‘Dit is Ronald’ van Jules Comes. Een fictie film over de angst, het gevecht tussen zichzelf en de maatschappij van een Pedofiel.
‘Things that may not really be there’ van Michiel van der Werf en Frank Blommestijn. Een Artfilm en afstudeer film over ‘het proberen te slagen in het leven, maar niet weten waarom? ‘
‘Contact’ van Juul Thielen en Yaron Cohan. Een documentaire die inzoomt op het leven van een vrouw die aan een onbekende ziekte lijdt waardoor ze verlamd en blind is en nauwelijks nog kan praten. Geestelijk is ze nog vol kracht en helemaal bij en omwille haar beperkingen blijft doen wat ze leuk vindt.

Een geweldig thema, omdat het onderwerp mij persoonlijk erg aanspreekt. Het in een positie gedwongen worden in de maatschappij waar je niet aan kan ontkomen zonder een innerlijk gevecht. Je wordt nu eenmaal beïnvloedt door je ouders, familie, vrienden, scholieren, collega’s etc. op wat ze zien en eigenlijk ook op wat jij ze laat zien. Het ervoor kiezen daar in mee te gaan of er tegen te vechten. Bewust jouw eigen positie bepalen, gezien of ongezien worden, omdat jij daar voor gekozen hebt en daar op niet toegewezen bent. Je afvragen waarom je welke prijs zou betalen.

Bij EU 6 ‘Conquerors’ kwamen bepaalde punten overeen. Verschillende verwachtingen die varieerde die van je ouders, cultuur en van je alter ego. De kracht vinden om daar het beste van te maken of er tegen in gaan. Het waren 5 films uit alle hoeken van Europa die tegen elkaar streden. Door een internationale vakjury kunnen ze de NTR Go Short Award winnen en het publiek bepaald wie de publieksprijs wint. Je kreeg als publiek een kaartje mee waarin je na elke film je waardering kon noteren op schaal van een tot vijf. Vijf was het hoogst wat je ze kon geven.  Op volgorde van mijn waarderingen zal ze onder elkaar beschrijven. Wat mij het meest aansprak komt als laatst.

‘Spherulite’ is een Nederlandse Artfilm gemaakt door Lotta Sweetliv.
Een film die zeker mijn aandacht getrokken had, maar totaal de weg kwijt was toen ik het zag. Zorgde voor een totale verwarring, qua inhoud, geluid en beeld. Wat ik me er nog van kan herinneren is dat er veel contrast in kleuren waren, maar vooral ook veel kleuren. Want ik heb niks kunnen opschrijven op dat moment. Veel herhaling van bewegingen en een mix van hedendaagse geluiden tegenover muziek. Combinatie van film en animatie en het was vooral veel. De beschrijving geeft je ietsjes houvast als je dat zou willen.

‘The Missing Scarf’ uit Ierland. Een animatie gemaakt door Eoin Duffy.
Een clean en speelse animatie met als hoofdonderwerp de angst. Een eekhoorn die zijn sjaal kwijt is en ernaar opzoek gaat. Onderweg komt hij steeds een wezen uit het bos tegen die een angst heeft. Een voor het onbekende, het falen, afwijzing en ten slot de dood. Bij elk helpt de eekhoorn diegene van zijn angsten af. Naarmate de animatie vordert worden de angsten en de uitleg complexer. Zeker tegenover het contrast van de vormgeving van de dieren en de achtergrond in de animatie. Met een zeer twistende en onverwachte einde.

‘Moritz and the Woodwose’ is een Duitse Fictie film die gemaakt is door Bryn Chainey.
Deze film kwam als laatst. Een jongen Moritz kijkt dagelijks toe als het bloed van zijn broertje steeds ververst wordt vanwege zijn ziekte. Ze hebben een afstandelijke relatie. Hoe meer zijn broertje op verschillende manieren zijn aandacht eist, duwt Moritz hem weg en communiceert zo min mogelijk met hem. Hij speelt vaak alleen in het bos met zijn katapult. Op een dag achtervolgt hij een kikker en schiet hem uiteindelijk dood. Dan vraagt een mystiek wezen of hij de kikker aan hem wilt voeren en of hij hem wilt helpen in ruil voor een wens.

Er zitten wat schrikmomenten in en ik vond bepaalde delen zelfs een beetje eng. Het is erg goed gefilmd vanuit het denkperspectief van de jongen. Je denkt en ziet vanuit zijn wereld. De symboliek en het einde maakten de kleine enge momenten goed!

De documtentaire ‘Chikara – the sumo wrestler son.’ komt uit Denemarken en is gemaakt door Simon Lereng Wilmont.

Een documentaire die een tienjarige jonge sumoworstelaar volgt. De langst kortste film die er was, want hij duurde 40 minuten. Naarmate je er steeds meer naar kijkt en luistert wat hij met ons deelt zie je steeds meer over de jongen en waar hij eigenlijk echt naar streeft. Zijn vader is professioneel sumoworstelaar geweest en hij wilt hem graag trots maken waardoor er steeds meer druk op hem komt te liggen, waar hij eigenlijk zelf niet gemotiveerd voor is. Een bekend gevoel. Een dilemma tussen wat je zelf wilt en een culturele of vaderlijke trots. Een elke traan die gegoten wordt, misplaats achter de gedachten dat de jongen niet tegen zijn verlies kan, is juist voor zijn vader. De strijd is niet binnen de ring.

Tot slot ‘Eating Lunch’ is een fictiefilm gemaakt door Sanna Lenken uit Zweden. Mijn favoriet, maar voordat ik vertel wat ik er zo mooi aan vind, leg ik kort het verhaallijn uit.

Klara en een paar anderen van ongeveer 15 jaar gaan om een tafel zitten in een centrum voor eetstoornissen. Ze krijgen onder toezicht warme lunch ( Aardappelpuree, 8 in vet gebakken gehaktballen met jus, erwten, jam en een glas melk gevuld tot de ene laatste rand.) Dit moeten ze onder binnen een half uur op hebben terwijl de begeleiders zorgen voor gezellige gesprekstof. Die dag is net wat anders omdat er een nieuw meisje komt en nog niet overtuigd is van dit soort type revalidatie. Ze is nog wat opstandig en beïnvloed Klara.

Geweldig op alle fronten!  Sanna Lenken heeft gevoel en emotie zo goed in beeld gebracht. Vervreemde perspectieven en geluid op zo een manier gemonteerd dat alles alleen maar sterker en heftiger op je overkwam. Ik wil niet te veel verraden, maar op het moment dat de film begint voel je de kilte. De enige warmte komt uit de mond van de begeleiders en het bereide eten. Je voelt hoe des de meer de begeleiders het goed willen praten, des te meer je op de gezichten ziet dat het een hel gaat worden, de marteling. Die door het geweldige filmwerk en montage alleen maar sterker naar voren komt.
Natuurlijk ook de boodschap erachter vond ik erg sterk. Hoe de een alles kan verpesten en je bewust kan maken van je al een beetje overwonnen angsten, de ander je omhoog kan trekken, jouw steunt en samen juist diezelfde angsten kunnen overwinnen. Samen de zelfde wil en doel. Samen.

Het maakt eigenlijk ook niet uit welke keuze ik uiteindelijk gemaakt had. Ik heb van al de films genoten. Hoe klein of kort ze ook waren, samen maken ze elkaar sterken en hebben ze dit Festival mogelijk gemaakt. Ze inspireren ieder op verschillende mate en vermaken ons. Zetten ons aan het denken en laten ons even stil staan of juist wegdromen. De organisatie zorgde dat alles naar wens verliep en dan blijft genieten alleen over. Er is eigenlijk geen reden om niet te komen. Er zit altijd iets tussen wat iemand aanspreekt. Houdt je niet van films? Kijk in het programma wanneer ze met live muziek komen. Een ervaring die zeker voor herhaling vatbaar is en vraagt voor meer!

Was het te ver om te reizen en baal je nu dat je het gemist hebt of wil je gewoon nog meer zien? Dan is dat nog mogelijk. Op diverse data in April en de eerste vier dagen van Mei gaat ‘The best of Go Short’ on tour. Het is dan nog mogelijk om een top selectie te zien in een Filmhuis bij jou in de buurt. Za 19 April begint de Tour in De Balie te Amsterdam. Kijk op de site van Go Short voor meer informatie.

 

Terug naar boven

Biografie

Naam

Klas

Over de

Website

klik hier

Gerelateerde artikelen - Inspiratie