ans omslag
10968642_10153110669501907_692424729_o
10967316_10153110669641907_2022722139_o
10969006_10153110669646907_1559780310_o
ans omslag
10/02/2015 - Liese Wessels

Op de koffie bij ans

Vandaag mag ik op de koffie bij Ans, van Ans Art. Gezonde zenuwen gieren door mijn lijf. Dit zal het eerste stuk zijn dat ik ga schrijven. Ik bel aan bij een groot pand aan de Jansbinnensingel waar voorheen Ans’ galerie zat. Nu zijn de ramen bekleed met kranten en is de winkel verhuisd naar een paar straten verderop. Ans Art verkoopt kunst en design voor boven, op, naast en achter de bank. Niet veel later wordt de deur geopend. Ik stap naar binnen.

10967316_10153110669641907_2022722139_o

Even val ik stil. De binnenkomsthal is gigantisch. Het is zo’n hal die je als student zijnde zelden betreedt. De chique trap is een marmeren exemplaar en ik durf de leuning haast niet aan te raken. Bijna loop ik Ans haar appartement voorbij. Gelukkig roept ze me terug. Ans is een tengere, lieve vrouw en direct neemt ze mijn jas aan. Ik stap naar binnen. Een hond gemaakt van wit touw trekt mijn aandacht. Ze vertelt dat ze dit beeld kocht omdat haar hond was overleden. Eigenlijk is het een krabpaal. Het was liefde op het eerste gezicht en ze moest het hebben.

Ze biedt me wat te drinken aan; koffie of wijn. Alles is mogelijk. Verstandig als ik ben kies ik voor het eerste. Ze murmelt wat aan het futuristische apparaat wat mij de tijd geeft rond te kijken. Het gigantische, witte, appartement is gevuld met strakke meubelen en diverse kunstwerken. Van groot en aanwezig tot klein en minimalistisch. Alles in Ans’ appartement ademt kunst. Ik kan mijn ogen niet afhouden van een gigantisch koperen werk aan de muur. Een bijna Yves Klein blauw Jezusfiguur in het midden met daaromheen duizenden kleine gaatjes in het oppervlak. Later vertelt ze dat deze er met de hand ingeslagen zijn.

10969006_10153110669646907_1559780310_o

De koffie is gezet. Na een korte introductie van mijn kant neemt ze het woord. Ze heeft altijd een fascinatie voor mooie dingen gehad en noemt zichzelf dan ook mooi-maker. Dertig jaar geleden begon ze haar carrière in de bloemen. Na haar scheiding begon ze jong maar bovenal onbezorgd, een winkel. Een winkel waarin ze witte bonsai boompjes verkocht in design vazen. Hoe zorgeloos ze er ook instapte, het werd een enorm succes. Rijen bezoekers vulden de straat. Niet veel later kocht ze ook het pandje ernaast waar ze begon met het verkopen van kunst. Ook dit werd een gigantisch succes. En zo ontstond Ans Art galerie.

Dan neemt ze me mee naar de werkkamer. Wederom een groot en licht vertrek. Eén werk domineert de ruimte. Een levensgroot mensfiguur van Barbara Polderman. ‘Kijk’ zegt Ans: ‘Dit is toch vertederend. Hier moet je toch van huilen?’ Ik blijf even kijken. Het mensfiguur neemt een kwetsbare houding aan. Het hoofd en een deel van het romp zijn bedolven onder ontelbaar verschillende knopen. Alsof het harnas van knopen ter bescherming dient, maar het figuur niet weet of hij de strijd moet aan gaan of niet. Het ademt een soort triestheid.10968642_10153110669501907_692424729_o

We lopen terug naar de woonkamer. Ans vervolgt haar verhaal. ‘Sinds de Bijenkorf weg is, is Arnhem een moeilijke stad geworden.’ Het trekt geen mensen meer van verderop volgens haar. Ze vindt het treurig dat we een wegwerp maatschappij zijn geworden. ‘Vroeger, in de jaren 80, leende je als twintiger geld van je ouders. Om een schilderij te kopen. Of je kocht een design van Alessi. Die hoorde je gewoon te hebben. Maar de interesses zijn veranderd. Veel winkels gaan dicht. De middenstand kan bijna niet meer bestaan.’ Haar doelgroep is veranderd. De echte kopers zijn vijftigers. Het zijn geen jongeren meer. Panden huren doet ze al een tijdje niet meer. Ze gebruikt leegstaande gebouwen waar ze alleen gas, water en licht voor betaalt. Huren kan simpelweg niet meer. Af en toe komt er een jongere langs, van de kunstacademie. Dat vindt ze leuk.

Hoe ze een selectie in werken maakt kan ze niet precies duiden. ‘Het moet vooral mooi zijn. En ontroeren.’ Als echt Arnhems meisje gaat haar voorkeur dan ook uit naar Arnhemse namen, zoals de eerder genoemde Barbara Polderman.
Als het werk in haar woonkamer past mag het in de winkel.
Op de vraag waar een goed werk volgens haar aan moet voldoen weet ze geen duidelijk antwoord  te geven. Ja, het moet, zoals ze al eerder vertelde, ontroeren. Maar wanneer krijgt Ans tranen in haar ogen? ‘Kom gerust eens langs met je werk’ zegt ze. Want, ondanks dat ze met grote Arnhemse namen werkt, staat ze voor nieuwe samenwerkingen. De koffie en wijn staat altijd klaar. De mijne is inmiddels op. Ans haalt mijn jas en ik kijk nog eenmaal goed rond in het appartement voor we afscheid nemen.

Klik hier voor meer informatie over Ans Art

 

Terug naar boven

Biografie

Naam

Klas

Over de

Website

klik hier

Gerelateerde artikelen - In de praktijk