DSC_0005
DSC_0082
DSC_0070
DSC_0067
DSC_0050
DSC_0035
DSC_0034
DSC_0021
DSC_0017
DSC_0009
24/06/2015 - Liese Wessels

Schoonmaakmiddelen en een futuristische stofzuiger.

Het is donderdagmiddag vier uur. Ik ben op de ateliers en verwacht een bruisende werksfeer. Beteuterd loop ik rond. Het is er stil en leeg. Ik roep wat namen, klop nog eens op de deuren van de werkruimtes: geen respons. Wanneer ik me bedenk dat de afstudeerstudenten deze week in de expositieruimte aan het werk zijn sprint ik naar mijn fiets – met honderdtachtig kilometer per uur race ik naar het gebouw.

Het is een prachtig pand midden in de stad. Ik loop naar binnen en word doorgestuurd naar de vierde verdieping. Buiten adem en vol spanning betreed ik de ruimte. Ik ben te laat, de studenten zijn al weg. Toch zie je dat hier hard gewerkt wordt: schoonmaakmiddelen staan verspreid over de ruimte, de vervallen muren zijn al voor zeker driekwart gevoegd, sokkels staan netjes in een hoek opgestapeld. Her en der liggen wat sponsjes en verfspullen. Een futuristische stofzuiger in het midden van het vertrek maakt de sfeer compleet.

Net voordat ik weg wil gaan kom ik Roel Achterberg tegen. Naast dat hij al jarenlang les geeft, verzorgt hij ook al meer dan veertig jaar de eindexposities. Ik ga met hem in gesprek en kom er al gauw achter dat dit geen makkelijke taak is. “Al tijdens het groenlicht begint het nadenken. Ik bekijk dan alle werken aandachtig, maak er een foto van en heb met iedereen een kort gesprek. Dan ga ik nadenken over wat waar past. Soms weet ik dat al heel snel. Voor andere werken moet ik echt een plan maken. Langzaam vallen dan de puzzelstukjes op hun plaats.”

Het meest belangrijk is de architectuur. Pas wanneer deze in orde is kan het inrichten beginnen. Het opbouwen is chaotisch. Soms trekken studenten zich terug of blijken sommige werken toch niet naast elkaar te passen. Er wordt dan weer een nieuw plan gemaakt en dingen moeten worden verschoven. “Maar” zegt hij “dat is niet erg. Daar word je groot en sterk van.”

Vooral dit jaar is het een lastige taak. Er zijn relatief veel studenten voor de beschikbare ruimte. Niet iedereen kan al zijn werk exposeren. De ruimte is simpelweg te klein. “Je probeert een evenwicht te vinden. Een rechtvaardige tussenweg voor iedereen. Je kunt het er niet allemaal maar in stouwen. Dan is het een pakhuis vol kunst.”

Op de vraag wat zijn ideale expositieruimte is weet hij geen goed antwoord te geven. Voorheen werd het Rietveld gebouw van de school gebruikt, een gebouw waar hij dol op is. Er is stroom, licht, kortom, alles functioneert. Toch besloot de directie zich twee jaar geleden te verplaatsen naar een locatie elders in de binnenstad. Dat snapt hij wel: de binnenstad trekt immers meer publiek, evenals het feit dat nu alle afdelingen bij elkaar zitten. Er is meer gezelligheid en de algehele sfeer is beter.

Het gesprek is ten einde. Roel moet namelijk nog dingen regelen. De verf moet uit zijn auto, ramen moeten schoon gekrabd worden. De expositie komt steeds dichterbij. Ik kan niet wachten.

 

 

 

DSC_0009 DSC_0017 DSC_0021 DSC_0034 DSC_0035 DSC_0050 DSC_0067 DSC_0070 DSC_0082

Terug naar boven

Biografie

Naam

Klas

Over de

Website

klik hier

Gerelateerde artikelen - Uncategorized